Hoog vliegen, hard vallen

Soms moet je springen in het diepe. Soms vlieg je hoog, soms val je laag. Zowel mijn vriend als ik hadden totaal geen ervaring met ondernemen. Nul, noppes, nougabolle. We hadden een leuk idee, iets duurzaam, iets waar we helemaal achter stonden. Eerlijk, veel nadenken hebben we niet gedaan. Nee, we hebben gewoon gesprongen. En mannekes, wat gingen we hoog die eerste weken. Hard werken, maar zooooo fijn als uw gsm opeens ‘PING’ zegt. Een bestelling! Adrenaline jongens. NIET.TE.DOEN. En zeker als hij daarna nog eens ‘PING’ zegt, en nog eens en nog eens. KICKEN!

We waren opgetogen, we hadden moed. We moesten zwaar werken, want wat we een beetje onderschat hadden, was het feit dat we allebei ook nog een andere job hadden, plus 2 kleine kindjes en een huis dat elke week gepoetst moest worden. Maar hey, het was/is corona. Alsof we die tijd beter anders konden spenderen? Nee toch, ons sociaal leven was onbestaande dus ja, het was echt het moment om te springen.

Mijn vriend schreef ons in voor een UNIZO-begeleiding. Heel leerrijk. Achteraf bekeken, hadden we zo dingen beter op voorhand gedaan héhé. Maar ja, als je springt zonder nadenken is het logisch dat je soms tot dergelijke conclusies komt.

Een paar maanden na onze succesvolle start, kreeg mijn vriend echter een nieuwe jobinhoud. Er waren ontslagen gevallen en eigenlijk kreeg hij de jobinhoud van iemand anders er gewoon extra erbij. Hij was blij hoor, want hij kon best wat meer uitdaging gebruiken op zijn werk. Maar daar zaten we dan. Opeens had hij meetings tot soms 22u ’s avonds. Ah ja, want hij werkt voor een Amerikaans bedrijf en die Amerikanen schieten pas in actie als het bij ons al goed namiddag is. En laten we eerlijk zijn, van 19u-22/23u werd er normaal voor Rubila gewerkt. Goed, even op de tanden bijten. Ik moest het even alleen zien te rooien. Dat deed ik dan ook. Werken, slapen, werken, slapen, ongeloooooflijk veel snoepen tussendoor. Geen tijd om een slaatje te maken, maar een stuk chocola is snel genomen. Lopen, mijn allerliefste hobby, iets wat ik al jaren doe en echt zie als mijn uitlaatklep. Lopen, zelfs dat werd een opgave. Daar had ik toch echt helemaal geen tijd voor? Gevolg: een klein crashke, of drie.

Ondertussen werd er op school beslist dat de richting waarin ik grotendeels les geef, volgend jaar opgedoekt zal worden en verschoven zal worden naar een andere school. Pijnlijk besef: dat worden weer nieuwe vakken volgend schooljaar. Ik sta in het stedelijk onderwijs en helaas pindakaas, er bestaat geen enkel boek die alle leerplandoelstellingen bevat die onze leerlingen moeten zien. Dat is dus steeds materiaal bij elkaar sprokkelen en zelf een cursus in elkaar boksen. Jep, crisis nr. 4 deed zijn intocht.

Na heel lang nadenken, heb ik dan ook beslist om een punt achter Rubila te zetten. Opgeven is voor mij zeer moeilijk maar ik heb het gevoel dat de beslissing eerder door anderen in mijn plaats werd genomen. Ik heb echt mijn best gedaan om alle potten in de lucht te houden. Het heeft mij echt bloed, zweet en letterlijk tranen gekost. Ik liep mijzelf compleet voorbij.

Van bij het begin had ik stiekem gehoopt om mijn onderwijsloopbaan naar een halftime te brengen, om dan op die manier meer tijd te hebben voor Rubila. De inkomsten zijn momenteel nog te gering om echt dié sprong in het diepe te wagen. Ik geloof nog steeds heel hard in het concept. Tweedehands is volgens mij echt de toekomst. Ik doe verder tot eind juli, maar ook daarna zal ik blijven proberen mensen hiervan te overtuigen. We moeten zorg dragen voor elkaar en onze planeet. Tweedehands is niet alleen goed voor jouw portemonnee maar draagt zeker ook een steentje bij aan ons milieu.

Nog eens bedankt aan al mijn verkopers, aan alle mensen die besteld hebben, aan iedereen die mij gesteund heeft.

Veel liefs

Ninia

Reageer

Alle commentaren worden beoordeeld voor ze getoond worden