werkende en lopende mama, het kan

Tot een paar maand geleden was ik een doorsnee mama. Mijn leven bestond uit 4/5e les geven, zo snel mogelijk om de kindjes gaan en proberen 3x per week te gaan lopen.

Toen Rubi werd geboren, vond ik het allemaal best meevallen. We woonden in een mooi huis, we hadden allebei een fulltime job, Rubi kon 1 dag in de week bij mijn mama.. I had it covered. Oké, ik kon geen 5 op 7 meer gaan sporten zoals voorheen, maar laten we eerlijk zijn, kinderen hebben is gewoon een workout op zich. Bovendien ging ik nog elke dag met de fiets gaan werken en bracht ik Rubi te voet naar de crèche. Toegegeven, deze was wel maar 750m van ons huis héhé.

Al heel snel begon het bij mij te kriebelen. Ik zag zo’n nummer 2 best zitten. We hadden ondertussen samen een huis gekocht dat helemaal gerenoveerd moest worden dus mijn vriend moest toch wat overtuigd worden, maar na 7 maand Rubi ging hij toch overstag. Wat we niet verwacht hadden, gebeurde. Ik stopte met de pil en ja hoor, de russen hadden voor een paar maanden het land verlaten. Even schrikken en slikken, maar hier kan ik niet over klagen natuurlijk. Dat werd dus in snelvaart renoveren en toen ik 7 maand ver was, konden we verhuizen. Nog even 2 maanden bekomen en daar was hij dan. Onze gedeelde nr. 1,  Ilan Vlerick. Door de renovatie had ik echt het gevoel dat ik nog maar net wist dat ik zwanger was en hoppa daar was hij al. In tegenstelling tot zijn zus was deze kabouter niet zo’n goede slaper. Rubi was op dat moment ook nog maar 1 jaar en 5 maanden, kon nog maar een maand stappen, dus je kan je er wel iets bij voorstellen vermoed ik. DOODOP mannekes. Niet normaal. Maar je blijft gaan. Je hebt geen idee waar je de energie vandaan haalt, je hebt geen flauw benul hoe je op je werk bent geraakt en welke lessen je die dag gegeven hebt… je blijft gaan.

Na 5 maand Ilan kreeg mijn vriend het lumineuze idee dat hij een marathon wou lopen. Een marathon. Hij had nog niet eens een halve gelopen… Ikzelf liep vóór mijn zwangerschappen regelmatig, maar meestal max. 10 km. Je voelt mij al komen waarschijnlijk. Jep, die zot had mij zitten opstoken en vond dat ik op z’n minst een halve marathon zou moeten lopen als hij een volledige deed. Het probleem is dat ik eigenlijk wel sportief en licht competitief aangelegd ben. Als je mij uitdaagt, is de kans groot dat ik erop inga. Maar mannekes, ik moest echt helemaal van nul beginnen. Na 3 km kon ik niet meer. Hijgen, puffen en wandelen. Nog een kleine kanttekening: de halve marathon waarvoor ik mij had ingeschreven, lag op dat moment nog geen 3 maand in de toekomst. Heel realistisch Baert (zo noemt mijn wederhelft mij, zeer morantisch)! Maar zo begon mijn carrière als niet enkel werkende mama, maar ook sportende mama.

Hoe denk je dat ik het ervan afgebracht heb? Weetje: ik had één keer 12km gelopen de week voor de wedstrijd. Fier dat ik was. De dag van de (halve) marathon: vriendlief was vertrokken, kindjes waren bij de grootouders dus ik kon niet anders dan het gewoon een shot te geven. Het was in Gent dus ik kon altijd iemand bellen om mij te depanneren. Aan de start kwam ik toen mijn goede vriend Dieter tegen. De peter van mijn zoon nu. We go way back en man, hij is de reden dat ik die finish gehaald heb. Ik had geen tijd voor ogen, de finish halen zou al fantastisch zijn. Ik liep traag, mega traag. Ik zag sterretjes, mijn benen deden pijn, ik werd boos op de toeschouwers die riepen dat we er bijna waren toen we nog zeker 3 km moesten lopen…Maar den Dieter bleef aan mijn zijde en ik heb nondedju elke meter overbrugd. Ik was stijf tot 3 dagen later, naar het toilet gaan was een kwelling, om niet te spreken over de kindjes die naar boven moesten worden gedragen. Maar het zaadje was gepland. Ik had 21,1 km gelopen. 21,1 km! Geen toptijd… en daar knelde het schoentje. Ik had nooit gedacht dat ik een halve marathon zou kúnnen lopen en nu was ik al aan het denken over een volgende.. met een betere tijd weliswaar. In het begin vond ik dit lastig. Dit was iets wat ík wilde doen, maar ik voelde mij al snel schuldig. Als je wil trainen voor een halve marathon moet je echt wel een paar uur per week lopen.. Dat betekende ook dat mijn vriend dus alleen met de kindjes was, onze mini’s… die echt allebei nog heel hulpbehoevend waren. Dit in combinatie met onze slapeloze nachten en allebei fulltime werken. Ja, ik voelde mij schuldig. Maar tegelijkertijd merkte ik ook dat ik hier zelf kracht uit haalde. Dit was voor mij me-time. Even mijn hoofd vrij maken en we deden toch al alles op automatische piloot, dus welke sport had ik beter kunnen kiezen? Mijn schuldgevoel heeft echt wel bijna een jaar geduurd denk ik. Nu zijn de kindjes groter, slapen ze beiden door en hebben wij ook een vast sportschema. Ik ga 3x per week lopen, ook al heb ik nu een extra job met Rubila. Ik wil veel opgeven maar mijn lopen niet. Het houdt mij scherp, geeft mij energie en ja hoor, eind maart loop ik nog eens een halve marathon met mijn vaste looppartner. Ik heb haar leren kennen tijdens de lessen bootcamp en ik heb haar gewoon ook zo zot gekregen om mee te doen. Het beste wat ik ooit gedaan heb trouwens. Als ik geen zin heb, sleurt zij mij mee en omgekeerd.  Dus mama’s, ik begrijp echt dat het niet altijd evident is om je huishouden en werk nog eens te combineren met sporten. Maar als je echt wil, doe het gewoon. Plan vaste momenten in, stel doelen op voor jezelf en probeer iemand te vinden die het misschien samen met jou wil doen. Volhouden is de boodschap. Pas na 3 maand of zo wordt het ook echt leuk haha. Omdat je dan ziet dat je echt wel vooruitgang aan het maken bent. Ga ervoor. Jullie kunnen dat even goed als mij! Nog een extra tip: probeer eens een family work-out! Wij hebben dit ontdekt tijdens corona en dit is oprecht één van mijn favoriete momenten van de week. De kindjes fietsen, wij lopen. We hebben vaste stopplaatsen waar we dan een oefeningenreeks doen. Wij blij, kindjes blij. Ideaal om je dag/weekend zo te starten.

De laatste maanden ben ik nog steeds die doorsnee mama trouwens. Ik heb nu 2 jobs, nog steeds 2 kinderen en ik loop nog steeds 3x per week. Af en toe crash ik eens, maar dan komt het erop aan om even gas terug te nemen en  vooral niet in te boeten op de dingen die mij lief zijn: uitstapjes met mijn kindjes en lopen.

Reageer

Alle commentaren worden beoordeeld voor ze getoond worden